نمی خواستم دیگه بنویسم ولی بعضی اوقات،بعضی شعرا یه جورین...

دنیای ما اندازه هم نیست
من عاشق بارون و گیتارم
من روزها تا ظهر می‌خوابم
من هر شبُ تا صبح بیدارم

دنیای ما اندازه هم نیست
من خیلی وقتا ساکتم، سردم
وقتی که میرم تو خودم،شاید
پاییز سال بعد برگردم

دنیای ما اندازه هم نیست
می‌بوسمت اما نمی‌مونم
تو دائم از آینده می‌پرسی
من حال فردامم نمی‌دونم

تو فکر یه آغوش محکم باش
آغوش این دیوونه محکم نیست
صد بار گفتم باز یادت رفت
دنیای ما اندازه هم نیست

نازی: به خدا ایمون داری
من: خدا تو جوانه ی انجیره!
خدا تو چشمِ پروانه س، وقتی از روزنه ی پیله
اولین نگاهش به جهان می افته!
خدا بزرگتر از توصیفِ انبیاس!
بام ذهنِ آدمی حیاط خانه ی خداس
خدا به من نزدیکه
همین قدری که تو از من دوری!

حسین پناهی( من و نازی)

*پ ن : کاری به خداش ندارم .

این رو بیشتر از همه دوس داشتم،حال و هوای خوبی بود اون شب دقیقا تو همین ساعت

اشک

بسه دیگه٬خسته شدم :(

می شه داد زد :

آهای مردم !

کلاً

به ت.خ.مم.

:(

ع.ب

هوا را از من بگیر؛خنده ات را نه !

 کم کم ساعت ۳ داره نزدیک میشه٬بالاخره به من هم ثابت شد چرا خیلی ها ساعت ۳ رو ساعت شومی میدونند.

آن همه آرزو سرانجام ناگفته ماند. 

آیا باد خواهد آمد تا همه چیز را٬حتی ما را با خود ببرد؟! 

همه چیز حذف شد و من کم کم تو فکر حذف این وبلاگ هستم.

خیلی دور نیست؛سی ام تیر همین امسال مطلبی نوشتم با این عنوان :    

"اصغر آقای n ، نمونه ی جذاب و کامل دیگری از وفاداری و عشق پایدار"

الان هم 23 بهمن است و چند ماهی گذشته اما مساله همچنان باقی مانده.

قسمت اول : 

رفتی و دل بریدی،نموندی و ندیدی،چه قصه ها که داشتم،اگر که می شنیدی.

چه خوابی دیده بودم،خواب مرا ندیدی.

چه خوابی و خیالی،چه رویای محالی،برای فردا داشتم.

نموندی و ندیدی.

قسمت دوم :

ندارد.

تازه فهمیدم چرا همیشه انقدر از اون پالتوی شطرنجی سیاه و سفید و قرمز و خاکستری بدم میومد.

شاید این آخرین باره

که این احساس زیبا هست. 

"و این قصه تموم می شه"